In het jaar 63 v.Chr. viel de Romeinse generaal Pompeius het grondgebied van Israël binnen en nam Jeruzalem in. Dankzij Julius Caesar werd het jodendom in het jaar 45 v.Chr. een toegestane godsdienst.
Vijf jaar later, in 40 v.Chr., maakte keizer Augustus een einde aan de Hasmonese dynastie en benoemde hij Herodes de Grote, een Idumeeër en dus niet van koninklijke afkomst, tot koning van de Joden.
Enkele jaren na de dood van Herodes de Grote, in het jaar 6 n.Chr., veranderde Rome de status van Judea, evenals van Samaria en Idumea (het bijbelse Edom), en maakte er Romeinse provincies van die onder de verantwoordelijkheid van Romeinse procuratoren werden geplaatst.
De zonen van koning Herodes werden door het Romeinse gezag tot tetrarchen verheven en bestuurden deze verschillende provincies onder het toezicht van de procuratoren.
Tijdens de bediening van de Messias Jezus deelden dus een prefect, Pontius Pilatus, en een tetrarch, Herodes Antipas, de macht. De twee mannen haatten elkaar tot de dag van de veroordeling van de Messias Jezus (Lukas 23.12).
Veertig jaar na de kruisiging van de Messias Jezus werd de opstand van de Joden, die in het jaar 66 was begonnen, neergeslagen. Titus verwoestte de tempel van Jeruzalem in het jaar 70 en alles eindigde met de val van Masada op 2 mei 73.
Er volgden nog andere opstanden tot 135.
In 130 veranderde keizer Hadrianus opnieuw de status van het land Israël door een nieuwe Romeinse kolonie te stichten; de naam Jeruzalem werd vervangen door Aelia Capitolina.
De Messias Jezus oefende zijn bediening uit in een door de Romeinen bezet gebied, met een door Rome aangestelde gouverneur.
Op dat moment in de geschiedenis deelden dus drie mannen de leiding over het land Israël:
Pontius Pilatus, de Romeinse prefect, bezat alle macht, in het bijzonder over Judea.
Herodes Antipas regeerde over Galilea en Perea.
De hogepriester Kajafas, verantwoordelijk voor de godsdienstige kwesties.