Het homohuwelijk

Het gay — toon de definitie van INF135 huwelijk, of huwelijk voor iedereen, duidt op de burgerlijke verbintenis tussen twee personen van hetzelfde geslacht. Juridisch geeft het homoseksuele paren dezelfde rechten en plichten als heteroseksuele paren.

Betekenis van de term “gay — toon de definitie van INF135”
Betekenis van de afkorting LGBTQ — toon de definitie van INF136+

In Frankrijk
Het werd legaal op 17 mei 2013, dankzij de zogeheten wet “Mariage pour tous” (Huwelijk voor iedereen).
Homoseksuele paren hebben dezelfde rechten als heteroseksuele paren: burgerlijk huwelijk, adoptie, erfenis, sociale zekerheid enz.
Deze vooruitgang werd gedragen door LGBT+-bewegingen en gesteund door de regering-Ayrault.
Wereldwijd
Het homohuwelijk is legaal in meer dan 39 landen, waaronder:
Nederland (eerste land dat het legaliseerde, in 2001)
Canada, Spanje, België, Zweden, Verenigde Staten, Duitsland, Australië, Zuid-Afrika, Uruguay, Taiwan enz.
Thailand is het laatste land dat het gelegaliseerd heeft (september 2024, van kracht sinds januari 2025).
In sommige landen wordt het huwelijk erkend maar nog niet toegestaan (bijv. Japan, Brazilië, Costa Rica).
Juridische gevolgen
Paren van hetzelfde geslacht kunnen:
Kinderen adopteren
Dezelfde vermogensrechtelijke en sociale rechten genieten
Toegang krijgen tot de sociale zekerheid en medische zorg
Beschermd worden door de wetten op de mensenrechten
Debatten en verzet
Sommige religieuze of conservatieve groepen verzetten zich om theologische of morele redenen tegen het gay — toon de definitie van INF135 huwelijk.
Anderen zien erin een grote stap vooruit voor gelijkheid, waardigheid en de erkenning van LGBT+-paren.
De politiek werd sterk beïnvloed door LGBT+-bewegingen om deze wet op het gay — toon de definitie van INF135 huwelijk uit te vaardigen.

Invloed van LGBT-groepen op de wetgeving — toon de definitie van INF137
Betekenis van de afkorting LGBTQ — toon de definitie van INF136+

Een burgemeester in Frankrijk heeft niet het recht te weigeren een homoseksueel paar te trouwen uit naam van zijn persoonlijke overtuigingen. Sinds de wet van 17 mei 2013 staat het huwelijk open voor paren van hetzelfde geslacht.

Burgemeesters en hun wethouders zijn verplicht de wet van de Republiek te respecteren en kunnen geen gewetensclausule inroepen om te weigeren een homohuwelijk te voltrekken.

Een weigering op grond van seksuele geaardheid vormt discriminatie. Dit stelt de ambtenaar van de burgerlijke stand bloot aan: 5 jaar gevangenisstraf en 75 000 € boete, evenals schadevergoeding aan het gedupeerde paar.

Het standpunt van de katholieke kerk over het homohuwelijk is duidelijk en berust op een onderscheid tussen pastorale opvang en sacramentele leer:

Officieel standpunt

De Kerk beschouwt het huwelijk als een sacrament dat is voorbehouden aan de verbintenis tussen een man en een vrouw.

Homoseksuele relaties worden gezien als strijdig met de natuurlijke zedenwet, omdat ze niet openstaan voor voortplanting en niet berusten op seksuele complementariteit.

Opvang van homoseksuele personen

De catechismus van de katholieke Kerk benadrukt dat homoseksuele personen met respect, mededogen en fijngevoeligheid moeten worden onthaald, zonder onrechtvaardige discriminatie.

In december 2023 heeft het Vaticaan de zegening van paren van hetzelfde geslacht toegestaan, op voorwaarde dat die buiten het liturgische kader plaatsvindt en zonder verwarring met het sacramentele huwelijk.

Samengevat

Geen katholiek kerkelijk huwelijk voor homoseksuele paren.

Mogelijkheid van een zegening, maar buiten de officiële riten.

Respect voor de personen, maar handhaving van de traditionele leer.

De Verenigde Protestantse Kerk van Frankrijk (EPUdF), de belangrijkste tak van het Franse protestantisme, heeft een open en inclusief standpunt ingenomen over het homohuwelijk:

Historische beslissing

In mei 2015 stemde de EPUdF tijdens een nationale synode met overweldigende meerderheid (94 stemmen voor, 3 tegen) voor de toelating van de zegening van homoseksuele paren.

Deze zegening kan worden gevierd na het burgerlijk huwelijk, want in het protestantisme is het huwelijk geen sacrament, maar een verbintenis voor God en de gemeenschap.

Lokale vrijheid

Elke predikant en elke gemeente blijft vrij deze verbintenissen al dan niet te zegenen.

Als reactie op deze beslissing ontstond een interne stroming, de Attestants, die ongeveer 10 tot 15 % van de leden van de EPUdF samenbrengt die zich tegen deze zegening verzetten.

Andere protestantse takken

De Mission populaire évangélique staat eveneens een liturgisch gebaar van onthaal en gebed voor homoseksuele paren toe.

De conservatieve evangelische kerken en bepaalde gereformeerde takken blijven daarentegen onverbiddelijk gekant tegen elke religieuze erkenning van homoseksuele verbintenissen.

De verschillende christelijke denominaties hebben zeer uiteenlopende standpunten over het homohuwelijk, van strenge veroordeling tot volledige aanvaarding. Hier een overzicht van de belangrijkste stromingen:

Denominaties die tegen het homohuwelijk zijn

Deze kerken baseren zich op een letterlijke lezing van de Bijbel en beschouwen homoseksualiteit als zonde:

Conservatieve evangelische kerken: zoals de Church of God in Christ of bepaalde baptistische takken, verwerpen zij het homohuwelijk en homoseksualiteit in het algemeen resoluut.

Orthodoxe kerk: zij beschouwt homoseksuele handelingen als strijdig met de goddelijke wet en verwerpt elke vorm van wettelijke of religieuze erkenning.

Bepaalde traditionele protestantse kerken: zoals sommige gereformeerde of pinksterachtige takken, die een traditionele visie op het huwelijk handhaven.

Inclusieve en bevestigende denominaties

Deze kerken hanteren een meer open en inclusieve theologie:

Verenigde Protestantse Kerk van Frankrijk (EPUdF): zij staat de zegening van homoseksuele paren toe sinds 2015.

Anglicaanse kerk (afhankelijk van de provincie): sommige takken, zoals de Episcopal Church van de Verenigde Staten of de Church of Scotland, voltrekken homohuwelijken.

Progressieve methodistische kerken: sommige lokale gemeenschappen zegenen homoseksuele verbintenissen, hoewel het algemene standpunt verdeeld blijft.

Onafhankelijke en gemeenschapskerken: zoals de Metropolitan Community Church, speciaal opgericht om LGBTQ+-personen te verwelkomen.

Samengevat

Katholieke kerk: weigering van het huwelijk, zegeningen mogelijk

Conservatieve evangelische kerken: volledige afwijzing

Orthodoxe kerk: volledige afwijzing

Verenigde Protestantse Kerk van Frankrijk: zegening toegestaan

Anglicaanse kerk (afhankelijk van het land): huwelijk toegestaan in sommige provincies

Inclusieve kerken — toon de definitie van INF138: huwelijk voltrokken en volledig erkend.

De inclusieve kerken — toon de definitie van INF138

De islam verwerpt in zijn traditionele interpretaties homoseksualiteit, wat de mogelijkheid van een homohuwelijk uitsluit volgens een letterlijke lezing van de Koran.

Sommige hedendaagse benaderingen stellen echter een meer inclusieve interpretatie van de teksten voor en onderstrepen dat de historische en maatschappelijke context het begrip van de heilige geschriften beïnvloedt. Bovendien bestaan er LGBTQ+-moslimgemeenschappen die proberen hun seksuele geaardheid met hun geloof te verzoenen, vaak buiten het kader van de traditionele religieuze instellingen.

De Bijbel behandelt de kwestie van het homohuwelijk, zoals dat tegenwoordig wordt gedefinieerd, niet uitdrukkelijk. Toch worden veel bijbelpassages regelmatig aangehaald in de discussies over homoseksualiteit en huwelijk. Voor een diepgaande analyse van de bijbelteksten over homoseksualiteit verwijzen we naar het vorige artikel (FDS002: Homoseksualiteit), waarin deze elementen in detail zijn onderzocht.

Volgens ons begrip van de Schrift is de bijbelse positie over homoseksuele praktijken ondubbelzinnig: ze worden uitdrukkelijk aangeduid als strijdig met de wil van God en als zonde bestempeld. In dit licht kan de kerkelijke voltrekking van een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht niet worden overwogen zonder af te wijken van de bijbelse fundamenten.

Religieuze leiders die ervoor kiezen deze verbintenissen op dezelfde wijze te voltrekken als heteroseksuele huwelijken, nemen dus een houding aan die duidelijk in tegenspraak is met de heldere leer van het Woord van God.

Zoals we eerder zeiden, spreekt de Bijbel niet rechtstreeks over het homohuwelijk zoals dat nu wordt opgevat, maar bevat hij verscheidene passages die vaak worden aangehaald in de debatten over homoseksualiteit en huwelijk. Hier de belangrijkste elementen:

Vaak aangehaalde passages

Genesis 2.24: “Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten, en zij zullen tot één vlees worden.” Dit vers wordt vaak opgevat als een definitie van het bijbelse huwelijk als een verbintenis tussen een man en een vrouw.

Mattheüs 19.4-6: Jezus bevestigt deze visie met de woorden: “Hebt u niet gelezen dat de Schepper in het begin man en vrouw maakte [...] Wat God dan samengevoegd heeft, moet een mens niet scheiden.” Dit versterkt de gedachte van het heteroseksuele huwelijk als goddelijk model.

Leviticus 18.22: “Gij zult niet bij een man liggen zoals men bij een vrouw ligt. Het is een gruwel.” Dit vers wordt vaak aangehaald om homoseksuele handelingen te veroordelen.

Romeinen 1.26-27: Paulus spreekt van “schandelijke driften” en van homoseksuele betrekkingen als “tegennatuurlijk”.

1 Corinthiërs 6.9-10: Paulus somt degenen op die “het koninkrijk van God niet zullen beërven”, onder wie de “ontuchtigen” en, volgens sommige vertalingen, de “mannen die bij mannen liggen”.

Uiteenlopende interpretaties

Conservatieve theologen zien in deze verzen een duidelijke veroordeling van homoseksualiteit en van het gay — toon de definitie van INF135 huwelijk.

Progressieve theologen benadrukken dat deze teksten in hun historische en culturele context moeten worden geplaatst, en dat de kernboodschap van de Bijbel liefde, gerechtigheid en waardigheid is.

Het is belangrijk op te merken dat de liefde van God voor de mensheid niet inhoudt dat alle menselijk gedrag onvoorwaardelijk wordt aanvaard. Het begrip zonde wordt gezien als een factor van scheiding tussen de mens en God, en de vergeving, zoals beschreven in de leer over de dood van de Messias Jezus, wordt voorgesteld als de weg om deze relatie te herstellen. Verder wordt aangegeven dat zij die dit principe niet onderschrijven, niet deelnemen aan dit heilsplan.

Hoewel de liefde van God alles te boven gaat wat wij ons kunnen voorstellen, blijft het toch waar dat sommigen gered zullen worden en anderen verloren zullen gaan.