Wetten zoals het huwelijk voor iedereen (2013), het verbod op conversietherapieën (2022) of de nationale plannen tegen discriminatie werden voorafgegaan door jarenlang activisme.
Het Nationaal plan voor gelijkheid, tegen haat en anti-LGBT+-discriminatie (2023–2026) is samen met meer dan honderd partners opgesteld, onder wie lokale en nationale LGBT+-verenigingen, LGBT+-centra en overheidsinstellingen.
Deze groepen stelden meer dan 300 concrete maatregelen voor, wat getuigt van een ongekende mobilisatie om het overheidsbeleid te veranderen.
Een groeiende politieke betrokkenheid
De Franse regering beschouwt de strijd tegen discriminatie van LGBT+-personen inmiddels als een politieke prioriteit.
De verandering van de publieke opinie (85 % van de Fransen beschouwde homoseksualiteit in 2019 als een normale manier om seksualiteit te beleven, tegen 24 % in 1975) heeft ook de politieke legitimiteit van deze wetten versterkt.
Kortom, homoseksuele en LGBT+-groepen hebben een drijvende rol gespeeld bij de totstandkoming van deze wetten, door te mobiliseren, bewustzijn te creëren en actief deel te nemen aan de politieke overlegprocessen.