-
ADA028
De toespraak van Stefanus voor het Sanhedrin
Voor het Sanhedrin in Jeruzalem houdt Stefanus omstreeks 34-35 n.Chr. de langste toespraak van Handelingen. Door de geschiedenis van Israël te schetsen vanaf Abraham toont hij aan dat de gezanten van God altijd zijn verworpen, met als hoogtepunt de verwerping van de Messias. Verre van zich te verdedigen wordt Stefanus de aanklager van zijn rechters en schaart hij zich in de lijn van de profeten en van Christus.
Handelingen 7.25-28 (De Heilige Schrift 1917) :En hij meende, dat zijn broeders zouden verstaan, dat God door zijn hand hun verlossing geven zou; maar zij hebben het niet verstaan.En den volgenden dag werd hij van hen gezien, daar zij vochten; en hij drong ze tot vrede, zeggende: Mannen, gij zijt broeders; waarom doet gij elkander ongelijk?En die zijn naaste ongelijk deed, verstiet hem, zeggende: Wie heeft u tot een overste en rechter over ons gesteld?Wilt gij mij ook ombrengen, gelijkerwijs gij gisteren den Egyptenaar omgebracht hebt?De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org