De Leningradensis is het oudste volledige handschrift van de in het Hebreeuws, waarin de masoretische tekst en de worden gebruikt. Hier volgen enkele belangrijke gegevens erover:
Geschiedenis
Datum: Omstreeks 1008 n.Chr.
Ontdekking: Hij werd vervaardigd in Caïro en wordt thans bewaard in de Russische Nationale Bibliotheek in Sint-Petersburg.
Huidige eigenaar: Hij is ook bekend onder de naam Petropolitanus of Petersburgensis.
Samenstelling
Tekst: Hij bevat de Hebreeuwse tekst met de klinkers en de cantillatietekens.
Formaat: Hij is geschreven op perkament en gebonden in leer.
Volgorde van de boeken: Hij volgt de traditionele Tiberiaanse volgorde, die verschilt van die van de Sefardische handschriften.
Belang
Tekst: Hij is gebaseerd op de handschriften van Aäron ben Mozes ben Asher en dient als basis voor de Biblia Hebraica (1937) en de Biblia Hebraica Stuttgartensia (1977).
Staat: Hij is na een millennium buitengewoon goed bewaard gebleven.
Studie: Hij is een primaire bron voor de reconstructie van de ontbrekende delen van de van Aleppo.
De Leningradensis is een kostbare getuige van de geschiedenis van de bijbeltekst en van de overlevering van de Schriften door de eeuwen heen.