Studies 1 tot 10
- 1Le codex SinaiticusNotes historiques
- 2La découverte de TischendorfNotes historiques
- 3Le codex VaticanusNotes historiques
- 4Le codex AlexandrinusNotes historiques
- 5Le codex Ephraemi RescriptusNotes historiques
- 6Le codex BezaeNotes historiques
- 7Le codex ClaromontanusNotes historiques
- 8Le codex GigasNotes historiques
- 9Les MassoretesNotes historiques
- 10Les Éditions CritiquesNotes historiques
Studies 11 tot 12
-
INF048
De Codex Sinaiticus
De Codex Sinaiticus is een Grieks bijbelhandschrift uit de 4e eeuw, in 1844 door Tischendorf ontdekt in het Katharinaklooster op de Sinaï. Hij bevat het hele Nieuwe Testament, een groot deel van het Oude Testament in het Grieks (Septuaginta), en daarnaast de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas. Als tekst van het Alexandrijnse type is hij van cruciaal belang voor de tekstkritiek. Hij is verdeeld over de British Library, Sint-Petersburg, Leipzig en de Sinaï, is volledig gedigitaliseerd en online te raadplegen.
-
INF049
De ontdekking van Tischendorf
In 1844 ontdekte Constantin von Tischendorf in het Katharinaklooster op de Sinaï oude perkamenten die bestemd waren om verbrand te worden. Na drie reizen identificeerde hij in 1859 de Codex Sinaiticus en nam die in bezit, een van de oudste complete handschriften van de Griekse Bijbel (4e eeuw), met het Oude en het Nieuwe Testament, alsook de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas. Deze belangrijke ontdekking heeft de bijbelse tekstkritiek diepgaand beïnvloed.
-
INF050
De codex Vaticanus
De Codex Vaticanus, gedateerd tussen 300 en 325 n.Chr., is een van de oudste volledige bijbelhandschriften in het Grieks. Hij wordt bewaard in de Apostolische Bibliotheek van het Vaticaan in Rome en bevat het Oude en het Nieuwe Testament, evenals de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas. Van Alexandrijns type staat hij dicht bij de oorspronkelijke teksten en vormt hij een belangrijk referentiepunt voor de tekstkritiek. Sinds hij in 2019 is gedigitaliseerd, is hij online toegankelijk voor alle onderzoekers.
-
INF051
De codex Alexandrinus
De Codex Alexandrinus is een Griekse bijbelhandschrift uit de vijfde eeuw, bestaande uit 773 bladen perkament en met het grootste deel van het Oude en het Nieuwe Testament. Afkomstig uit Alexandrië werd hij in 1628 door patriarch Cyrillus Lucaris aan koning Karel I van Engeland geschonken. Tegenwoordig wordt hij bewaard in de British Library in Londen; hij behoort tot de Byzantijnse tekstfamilie en is een belangrijke getuige voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de overlevering van de Schrift.
-
INF052
De codex Ephraemi Rescriptus
De Codex Ephraemi Rescriptus is een palimpsestmanuscript uit de 5e eeuw (400-440 n.Chr.), in 1840 ontdekt door Tischendorf en bewaard in de Nationale Bibliotheek van Frankrijk. Het is geschreven in Grieks unciaalschrift, bevat gedeelten van het Oude en het Nieuwe Testament en behoort tot de Alexandrijnse familie van de bijbeltekst, die als dicht bij de oorspronkelijke teksten wordt beschouwd. Het is van fundamenteel belang voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de overlevering van de Schrift.
-
INF053
De codex Bezae
De Codex Bezae Cantabrigiensis is een tweetalig Grieks-Latijns manuscript van het Nieuwe Testament, gedateerd rond 400-420 n.Chr. Het is genoemd naar Theodorus Beza, die het in 1581 aan Cambridge schonk, en bevat de evangeliën en de Handelingen van de apostelen op ongeveer 406 folia. De ongebruikelijke volgorde van de evangeliën (Matteüs, Johannes, Lucas, Marcus) en het feit dat het tot de westerse tekst behoort, maken het tot een uitzonderlijke getuige voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de overlevering van de Schrift.
-
INF054
De codex Claromontanus
De Codex Claromontanus (Codex Dp of 06) is een tweetalig Grieks-Latijns handschrift uit de 6e eeuw met de brieven van Paulus en een stichometrische catalogus. Het werd ontdekt in Clermont-en-Beauvaisis door Theodorus Beza en wordt bewaard in de Nationale Bibliotheek van Frankrijk. Het bestaat uit 533 folia, behoort tot de familie van de westerse tekst en is een uitzonderlijke getuige voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de overlevering van de Schrift.
-
INF055
De codex Gigas
De Codex Gigas, of 'Duivelsbijbel', is het grootste bekende middeleeuwse handschrift, rond 1200 geschreven in een benedictijnenklooster in Bohemen. Het bevat de volledige Bijbel in het Latijn, teksten van Flavius Josephus en Isidorus van Sevilla en medische verhandelingen. Omdat het tot de westerse tekst behoort, is het kostbaar voor de tekstkritiek. Een middeleeuwse legende schrijft het schrijven ervan in één nacht toe aan de monnik Herman de Kluizenaar, geholpen door de duivel.
-
INF057
De masoreten
De masoreten waren Joodse geleerden die van de 1e eeuw v.Chr. tot de 10e eeuw actief waren en de taak hadden de Hebreeuwse bijbeltekst te bewaren. Zij ontwikkelden de Masora, een systeem van diakritische tekens om de vocalisatie en de uitspraak van de Schriften vast te leggen. Hun werk leidde tot de Masoretische Tekst, een fundamentele referentie voor de moderne bijbelvertalingen en de tekstkritiek.
-
INF067
De kritische edities
Kritische edities van de bijbelteksten zijn wetenschappelijke uitgaven die de oorspronkelijke teksten willen reconstrueren op basis van oude manuscripten. Ze analyseren de tekstvarianten en bevatten een uitgebreid kritisch apparaat. De bekendste zijn de Biblia Hebraica Stuttgartensia voor het Hebreeuwse Oude Testament, de Nestle-Aland voor het Griekse Nieuwe Testament en de Septuaginta voor de Griekse versie van het Oude Testament. Deze hulpmiddelen zijn onmisbaar voor onderzoekers, theologen en vertalers.
-
INF072
De Textus Receptus
De Textus Receptus is een compilatie van de Griekse tekst van het Nieuwe Testament, voor het eerst uitgegeven door Erasmus in 1516. Herzien door Estienne, Beza en de gebroeders Elzevier diende hij als basis voor belangrijke vertalingen zoals de King James Version en de Lutherbijbel. In de 19e eeuw maakte de ontdekking van oudere manuscripten zoals de Codex Sinaiticus zijn beperkingen zichtbaar. Moderne kritische edities (Nestle-Aland, UBS) hebben hem sindsdien opgevolgd, hoewel hij een essentiële historische referentie blijft.
-
INF075
Wat is het nut van een herziening ten opzichte van een vertaling?
Dit artikel legt de voordelen uit van een herziening ten opzichte van een nieuwe bijbelvertaling. De herziening zorgt voor continuïteit voor vertrouwde lezers, verbetert de nauwkeurigheid dankzij nieuwe handschriftvondsten, past de tekst aan de moderne taalontwikkeling aan, verlaagt de kosten en behoudt het gezag van de oorspronkelijke versie. Het is een evenwichtige aanpak die traditie en moderniteit verbindt.