De Textus Receptus is een compilatie van de Griekse tekst van het Nieuwe Testament die in de 16e en 17e eeuw veel werd gebruikt voor . Hier volgen enkele kernpunten over de Textus Receptus:
Oorsprong en ontwikkeling
Compilatie: De Textus Receptus werd samengesteld uit verschillende Griekse manuscripten die aan het begin van de Renaissance beschikbaar waren.
Erasmus van Rotterdam: De eerste uitgave werd in 1516 gepubliceerd door Erasmus, een Nederlandse geleerde. Erasmus gebruikte voor zijn compilatie een beperkt aantal Griekse manuscripten, die over het algemeen vrij jong waren.
Herzieningen: De tekst werd na de eerste uitgave van Erasmus meerdere keren herzien en uitgegeven. Robert Estienne (of Stephanus), een Parijse drukker, gaf in de jaren 1546 tot 1551 verschillende edities uit. Ook de versie van Beza en ten slotte de uitgave van de gebroeders Elzevier droegen eraan bij.
Gebruik
Vertalingen: De Textus Receptus diende als basis voor verscheidene belangrijke vertalingen van de Bijbel, waaronder de King James Version in het Engels en de bijbel van Maarten Luther in het Duits.
Invloed: Hij had grote invloed op de christelijke theologie en cultuur tijdens de Reformatie en daarna.
Kritiek en ontwikkeling
Latere ontdekkingen: In de 19e eeuw toonde de ontdekking van oudere en completere manuscripten, zoals de en de , aan dat de Textus Receptus fouten en toevoegingen bevatte ten opzichte van de oorspronkelijke manuscripten.
Moderne edities: Tegenwoordig maken moderne edities van het Griekse Nieuwe Testament, zoals de Nestle-Aland en de UBS (United Bible Societies), gebruik van een breed scala aan oude manuscripten en streven zij ernaar een getrouwere en kritischere tekst weer te geven.
Ondanks zijn beperkingen blijft de Textus Receptus een belangrijke getuige van de geschiedenis van de overlevering van de tekst van het Nieuwe Testament en van zijn invloed op de bijbelvertalingen.