Lukas 17.22-37 schetst een eschatologisch visioen in drie tijden: verwachting, openbaring en oordeel. De aard van de gebeurtenissen is zowel geestelijk als dramatisch, en hun chronologie onderstreept de onvoorspelbaarheid van de dag van de Mensenzoon.
- Tijd van het wachten en het verlangen (Lukas 17.22-25)
Jezus, de Messias, kondigt aan dat zijn discipelen zullen verlangen een van de dagen van de Mensenzoon te zien, maar dat zij die niet zullen zien (Lukas 17.22). Deze tijd wordt gekenmerkt door:
De zichtbare afwezigheid van Christus, ondanks het vurige verlangen.
Valse roepen: „Hij is hier!”, „Hij is daar!” (Lukas 17.23), die Jezus, de Messias, verwerpt.
Een waarschuwing tegen misleidende verschijnselen.
De zekerheid dat de komst van de Mensenzoon plotseling en universeel zal zijn, als de bliksem (Lukas 17.24).
Maar eerst moet de Mensenzoon lijden en verworpen worden (Lukas 17.25), wat de hoop in het kruis verankert.
Deze eerste tijd is die van het beproefde geloof, van waakzaamheid zonder zicht en van het afwijzen van illusies.
- Tijd van de plotselinge openbaring (Lukas 17.26-30)
Jezus, de Messias, vergelijkt zijn komst met de dagen van Noach en van Lot:
De mensen leven gewoon door: ze eten, drinken, trouwen, kopen, verkopen, bouwen.
Dan komt de zondvloed of het vuur uit de hemel, en allen komen om.
Zo zal het zijn op de dag dat de Mensenzoon geopenbaard wordt (Lukas 17.30).
Deze tweede tijd is die van de goddelijke verrassing: de openbaring van Christus onderbreekt het gewone verloop van het leven. Ze wordt niet voorafgegaan door spectaculaire tekenen, maar breekt midden in de menselijke zorgeloosheid door.
- Tijd van oordeel en onderscheiding (Lukas 17.31-37)
Jezus, de Messias, roept op niet terug te keren (Lukas 17.31), zoals de vrouw van Lot (Lukas 17.32). Hij dringt erop aan:
Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen, en wie het verliest, zal het behouden (Lukas 17.33).
Hij beschrijft een geheimzinnige scheiding: twee mensen naast elkaar, de ene meegenomen, de andere achtergelaten (Lukas 17.34-35).
Op de vraag „Waar zal dat gebeuren?” antwoordt hij met een raadselachtig beeld: „Waar het lichaam is, daar zullen de gieren zich verzamelen” (Lukas 17.37), wat suggereert dat het oordeel zich zal openbaren waar het kwaad rijp is.
Deze derde tijd is die van de goddelijke beslissing, van het onzichtbare onderscheid en van het geestelijke gevolg van menselijke keuzes.
Samengevat
Lukas 17.22-37 schetst een geestelijke chronologie:
Beproefd wachten: verlangen zonder zichtbaarheid, waakzaamheid tegen valse tekenen.
Plotselinge openbaring: komst van Christus midden in het gewone, als een bliksem.
Onopvallend maar beslissend oordeel: scheiding, verlies of heil, naargelang de gesteldheid van het hart.
De aard van de gebeurtenissen is niet spectaculair maar radicaal: ze zijn niet vooraf te zien, maar ze veranderen alles. Het Koninkrijk komt niet met misbaar, maar vraagt om innerlijke beschikbaarheid, een trouw zonder terugkeer en een heldere hoop.
Het verhaal van Noach staat in de hoofdstukken 6 tot en met 9 van het boek Genesis. Het verhaal over de vrouw van Lot staat in Genesis 19.15-26.