Lucas hecht een bijzonder belang aan het gebed, een aspect dat duidelijk naar voren komt in zijn evangelie. Dit kenmerk kan op de volgende manier worden verklaard:
Het gebed van Jezus: een centraal element in het evangelie volgens Lucas. Hij is de enige evangelist die zo regelmatig en uitdrukkelijk benadrukt dat Jezus bidt op de sleutelmomenten van zijn leven:
Bij zijn doop (Lukas 3.21) bidt de Messias Jezus, en de hemel gaat open.
Voordat hij de twaalf apostelen kiest (Lukas 6.12), brengt hij de hele nacht door in gebed.
Vóór de verheerlijking op de berg (Lukas 9.28) gaat hij de berg op om te bidden.
Voordat hij het Onze Vader onderwijst (Lukas 11.1), wordt de Messias Jezus biddend gezien, wat het verzoek van de leerling inspireert.
In Getsemane (Lukas 22.41-44) beschrijft Lucas met intensiteit het gebed van de Messias Jezus, zijn zweet als bloed en de engel die hem versterkt.
Aan het kruis (Lukas 23.34) bidt Jezus voor zijn beulen: „Vader, vergeef hun…”.
Deze scènes ontbreken vaak of zijn minder uitgewerkt in de andere evangeliën.
Lucas onderwijst ook over het gebed; hij vertelt verschillende over het gebed:
De opdringerige vriend (Lukas 11.5-8)
De weduwe en de onrechtvaardige rechter (Lukas 18.1-8)
De en de tollenaar (Lukas 18.9-14)
Hij benadrukt volharding, vertrouwen en nederigheid in het gebed. Hij laat zien dat het gebed centraal staat in het leven van de leerling en in de bediening van de Messias Jezus.
Waarom deze nadruk?
Lucas richt zich tot een breed, vaak niet-joods publiek om verschillende belangrijke aspecten naar voren te brengen: het gebed is voor iedereen toegankelijk en beperkt zich niet tot religieuze mensen; het maakt integraal deel uit van de relatie met God en gaat verder dan het kader van een eenvoudig ritueel. Bovendien wordt Jezus voorgesteld als een voorbeeld van gebed, wat verder gaat dan de rol van leraar.