Étude 1 sur 2 · Les questions des pharisiens et des hérodiens

  1. Étude 1 : Les questions des pharisiens et des hérodiens
  2. Étude 2 : Le code d'Hammourabi

De laatste week vóór de arrestatie

  • PER295 De vragen van de farizeeën en de herodianen

    In de Tempel van Jeruzalem proberen de sadduceeën Jezus in de val te lokken met een vraag over de opstanding, waarin een vrouw voorkomt die zeven mannen had. Jezus antwoordt door hun onwetendheid over de Schriften en de kracht van God aan het licht te brengen: in het toekomstige leven trouwt men niet meer. Hij bewijst de opstanding uit de Tora door Exodus 3.6 aan te halen: God is een God van levenden, niet van doden. Zijn tegenstanders worden tot zwijgen gebracht.

    Mattheüs 22.23-33 (De Heilige Schrift 1917) :
    Te dienzelfden dage kwamen tot Hem de Sadduceen, die zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem.Zeggende: Meester! Mozes heeft gezegd: Indien iemand sterft, geen kinderen hebbende, zo zal zijn broeder deszelfs vrouw trouwen, en zijn broeder zaad verwekken.Nu waren er bij ons zeven broeders; en de eerste, een vrouw getrouwd hebbende, stierf; en dewijl hij geen zaad had, zo liet hij zijn vrouw voor zijn broeder.Desgelijks ook de tweede, en de derde, tot den zevende toe.Ten laatste na allen, is ook de vrouw gestorven.In de opstanding dan, wiens vrouw zal zij wezen van die zeven, want zij hebben ze allen gehad?Maar Jezus antwoordde en zeide tot hen: Gij dwaalt, niet wetende de Schriften, noch de kracht Gods.Want in de opstanding nemen zij niet ten huwelijk, noch worden ten huwelijk uitgegeven; maar zij zijn als engelen Gods in den hemel.En wat aangaat de opstanding der doden, hebt gij niet gelezen, hetgeen van God tot ulieden gesproken is, Die daar zegt:Ik ben de God Abrahams, en de God Izaks, en de God Jakobs! God is niet een God der doden, maar der levenden.En de scharen, dit horende, werden verslagen over Zijn leer.
    De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org
    Verder lezen

    Niveau: Gemiddeld Doelgroep: Gemiddeld

Historische aantekeningen

  • INF008 Het Wetboek van Hammurabi

    Het Wetboek van Hammurabi stond een onvruchtbare vrouw toe haar dienstmaagd aan haar man aan te bieden om nageslacht te verzekeren, waarbij het kind als wettig werd erkend. Deze praktijk, wijdverbreid in het oude Nabije Oosten, was niet voorgeschreven in de Wet van Mozes. Ze werpt licht op het handelen van Sara, die Hagar aan Abraham aanbood: een cultureel aanvaardbare daad, maar in strijd met de specifieke goddelijke belofte die aan Abraham was gedaan over zijn nageslacht.

    Genesis 16.1-4 (De Heilige Schrift 1917) :
    Doch Sarai, Abrams huisvrouw, baarde hem niet; en zij had een Egyptische dienstmaagd, welker naam was Hagar.Zo zeide Sarai tot Abram: Zie toch, de HEERE heeft mij toegesloten, dat ik niet bare; ga toch in tot mijn dienstmaagd, misschien zal ik uit haar gebouwd worden. En Abram hoorde naar de stem van Sarai.Zo nam Sarai, Abrams huisvrouw, de Egyptische Hagar, haar dienstmaagd, ten einde van tien jaren, welke Abram in het land Kanaan gewoond had, en zij gaf haar aan Abram, haar man, hem tot een vrouw.En hij ging in tot Hagar, en zij ontving. Als zij nu zag, dat zij ontvangen had, zo werd haar vrouw veracht in haar ogen.
    De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org
    Verder lezen

    Niveau: Gemiddeld Doelgroep: Gemiddeld