Afleveringen 1 tot 8
- 1De eerste confrontatie tussen Mozes en FaraoBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 4.29-31
- 2De eerste plaag: het water van de Nijl veranderd in bloedBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 7.14-24
- 3De tweede plaag: de kikkerplaagBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 7.25-29
- 4De derde plaag: de muggen uit het stofBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 8.12-15
- 5De vierde plaag: de giftige steekvliegenBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 8.16-28
- 6De vijfde plaag: de sterfte onder het veeBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 9.1-4
- 7De zesde plaag: de zwerenBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 9.8-11
- 8De zevende plaag: de met vuur vermengde hagelBetrouwbaarheid van de Schrift en andere leerstellige thema’sExodus 9.13-26
-
PLA001
De eerste confrontatie tussen Mozes en Farao
Het artikel onderzoekt hoe de eerste confrontatie tussen Mozes en Farao, vóór de tien plagen, een botsing van soevereiniteiten tussen Jahweh en de Egyptische goden symboliseert. Mozes daagt het gezag van Farao uit en onthult zo een strijd om erkenning van het goddelijke, en legt de basis voor het komende oordeel. Deze ontmoeting werpt licht op het goddelijke verlossingsproces dat door het woord is begonnen, en benadrukt de asymmetrie van Gods macht tegenover menselijke aanmatiging.
Exodus 5.1-5 (De Heilige Schrift 1917) :En daarna gingen Mozes en Aaron heen, en zeiden tot Farao: Alzo zegt de HEERE, de God van Israel: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij een feest houde in de woestijn!Maar Farao zeide: Wie is de HEERE, Wiens stem ik gehoorzamen zou, om Israel te laten trekken? Ik ken den HEERE niet, en ik zal ook Israel niet laten trekken.Zij dan zeiden: De God der Hebreen is ons ontmoet; zo laat ons toch heentrekken, den weg van drie dagen in de woestijn, en den HEERE, onzen God, offeren, dat Hij ons niet overkome met pestilentie, of met het zwaard.Toen zeide de koning van Egypte tot hen: Gij, Mozes en Aaron! waarom trekt gij het volk af van hun werken? Gaat heen tot uw lasten.Verder zeide Farao: Ziet, het volk des lands is alreeds te veel; en zoudt gijlieden hen doen rusten van hun lasten?De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA002
De eerste plaag: het water van de Nijl verandert in bloed
De eerste plaag van Egypte verandert de Nijl in bloed en markeert een breuk in de Exodus. Dit goddelijke teken illustreert de soevereiniteit van God, de zwakheid van de Egyptische afgoden, en roept op tot bekering. Het werpt licht op de dynamiek van omkering die God tegen Farao en zijn overtuigingen op touw zet.
Exodus 7.14-24 (De Heilige Schrift 1917) :Toen zeide de HEERE tot Mozes: Farao's hart is zwaar; hij weigert het volk te laten trekken.Ga heen tot Farao in den morgenstond; zie, hij zal uitgaan naar het water toe, zo stel u tegen hem over aan den oever der rivier, en den staf, die in een slang is veranderd geweest, zult gij in uw hand nemen.En gij zult tot hem zeggen: de HEERE, de God der Hebreen, heeft mij tot u gezonden, zeggende: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij diene in de woestijn; doch zie, gij hebt tot nu toe niet gehoord.Zo zegt de HEERE: Daaraan zult gij weten, dat Ik de HEERE ben; zie, ik zal met dezen staf, die in mijn hand is, op het water, dat in deze rivier is, slaan, en het zal in bloed veranderd worden.En de vis in de rivier zal sterven, zodat de rivier zal stinken; en de Egyptenaars zullen vermoeid worden, dat zij het water uit de rivier drinken mogen.Verder zeide de HEERE tot Mozes: zeg tot Aaron: Neem uw staf, en steek uw hand uit over de wateren der Egyptenaren, over hun stromen, over hun rivieren, en over hun poelen, en over alle vergadering hunner wateren, dat zij bloed worden; en er zij bloed in het ganse Egypteland, beide in houten en in stenen vaten.Mozes nu en Aaron deden alzo, gelijk de HEERE geboden had; en hij hief den staf op, en sloeg het water, dat in de rivier was, voor de ogen van Farao, en voor de ogen van zijn knechten; en al het water in de rivier werd in bloed veranderd.En de vis, die in de rivier was, stierf; en de rivier stonk, zodat de Egyptenaars het water uit de rivier niet drinken konden; en er was bloed in het ganse Egypteland.Doch de Egyptische tovenaars deden ook alzo met hun bezweringen; zodat Farao's hart verstokte, en hij hoorde naar hen niet, gelijk als de HEERE gesproken had.En Farao keerde zich om, en ging naar zijn huis; en hij zette zijn hart daar ook niet op.Doch alle Egyptenaars groeven rondom de rivier, om water te drinken; want zij konden van het water der rivier niet drinken.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA003
De tweede plaag: de invasie van de kikkers
Het artikel analyseert de tweede plaag van Egypte, de invasie van de kikkers. Dit teken treft een belangrijk Egyptisch religieus symbool en begint Farao's trots aan te tasten, als illustratie van de goddelijke pedagogie en de voortgang van het bevrijdingswerk van Israël.
Exodus 7.25-8.4 (De Heilige Schrift 1917) :Alzo werden zeven dagen vervuld, nadat de HEERE de rivier geslagen had.Daarna zeide de HEERE tot Mozes: Ga in tot Farao, en zeg tot hem: Zo zegt de HEERE: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen.En indien gij het weigert te laten trekken, zie, zo zal ik uw ganse landpale met vorsen slaan;Dat de rivier van vorsen zal krielen, die zullen opkomen, en in uw huis komen, en in uw slaapkamer, ja, op uw bed; ook in de huizen uwer knechten, en op uw volk, en in uw bakovens, en in uw baktroggen.En de vorsen zullen opkomen, op u, en op uw volk, en op al uw knechten.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA004
De derde plaag: de muggen die uit het stof tevoorschijn kwamen
Dit artikel onderzoekt de derde plaag van Egypte, waarbij het stof verandert in muggen, en wijst op een goddelijk strategisch keerpunt zonder voorafgaande waarschuwing aan Farao, waarmee de soevereine macht van God wordt benadrukt.
Exodus 8.16-19 (De Heilige Schrift 1917) :Verder zeide de HEERE tot Mozes: Zeg tot Aaron: Strek uw staf uit, en sla het stof der aarde, dat het tot luizen worde, in het ganse Egypteland.En zij deden alzo; want Aaron strekte zijn hand uit met zijn staf, en sloeg het stof der aarde, en er werden vele luizen aan de mensen, en aan het vee; al het stof der aarde werd luizen, in het ganse Egypteland.De tovenaars deden ook alzo met hun bezweringen, opdat zij luizen voortbrachten; doch zij konden niet; zo waren de luizen aan de mensen, en aan het vee.Toen zeiden de tovenaars tot Farao: Dit is Gods vinger! Doch Farao's hart verstijfde, zodat hij naar hen niet hoorde, gelijk de HEERE gesproken had.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA005
De vierde plaag: de giftige vliegen
Dit artikel behandelt de vierde plaag van Egypte, de giftige vliegen, en onderzoekt het goddelijke onderscheid tussen Israël en Egypte. God beschermt Israël, terwijl Farao, onbuigzaam, begint te onderhandelen.
Exodus 8.20-32 (De Heilige Schrift 1917) :Verder zeide de HEERE tot Mozes: Maak u morgen vroeg op, en stel u voor Farao's aangezicht; zie, hij zal aan het water uitgaan, en zeg tot hem: Zo zegt de HEERE: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen;Want zo gij Mijn volk niet laat trekken, zie, zo zal Ik een vermenging van ongedierte zenden op u, en op uw knechten, en op uw volk, en in uw huizen; alzo dat de huizen der Egyptenaren met deze vermenging zullen vervuld worden, en ook het aardrijk, waarop zij zijn.En Ik zal te dien dage het land Gosen, waarin Mijn volk woont, afzonderen, dat daar geen vermenging van ongedierte zij, opdat gij weet, dat Ik, de HEERE, in het midden dezes lands ben.En Ik zal een verlossing zetten tussen Mijn volk en tussen uw volk; tegen morgen zal dit teken geschieden!En de HEERE deed alzo; en er kwam een zware vermenging van ongedierte in het huis van Farao, en in de huizen van zijn knechten, en over het ganse Egypteland; het land werd verdorven van deze vermenging.Toen riep Farao Mozes en Aaron, en zeide: Gaat heen, en offert uwen God in dit land.Mozes dan zeide: Het is niet recht, dat men alzo doe; want wij zouden der Egyptenaren gruwel den HEERE, onzen God, mogen offeren; zie, indien wij der Egyptenaren gruwel voor hun ogen offerden, zouden zij ons niet stenigen?Laat ons den weg van drie dagen in de woestijn gaan, dat wij den HEERE onzen God offeren, gelijk Hij tot ons zeggen zal.Toen zeide Farao: Ik zal u trekken laten, dat gijlieden den HEERE, uwen God, offert in de woestijn; alleen, dat gijlieden in het gaan geenszins te verre trekt! Bidt vuriglijk voor mij.Mozes nu zeide: Zie, ik ga van u, en zal tot den HEERE vuriglijk bidden, dat deze vermenging van ongedierte van Farao, van zijn knechten, en van zijn volk morgen wegwijke! Alleen, dat Farao niet meer bedriegelijk handele, dit volk niet latende gaan, om den HEERE te offeren.Toen ging Mozes uit van Farao, en bad vuriglijk tot den HEERE.En de HEERE deed naar het woord van Mozes, en de vermenging van ongedierte week van Farao, van zijn knechten, en van zijn volk; er bleef niet een over.Doch Farao verzwaarde zijn hart ook op ditmaal, en hij liet het volk niet trekken.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA006
De vijfde plaag: de veepest
De vijfde plaag van Egypte, die in dit artikel wordt behandeld, toont de goddelijke macht door de sterfte onder het vee, een pijler van de economie. Zij benadrukt het onderscheid tussen Israël en Egypte, ondanks de verharding van Farao. Dit oordeel versterkt de demonstratie van Gods soevereiniteit, terwijl het de kudden van de Israëlieten spaart.
Exodus 9.5-7 (De Heilige Schrift 1917) :En de HEERE bestemde een zekeren tijd, zeggende: Morgen zal de HEERE deze zaak in dit land doen.En de HEERE deed deze zaak des anderen daags; en al het vee der Egyptenaren stierf; maar van het vee der kinderen Israels stierf niet een.En Farao zond er heen, en ziet, van het vee van Israel was niet tot een toe gestorven. Doch het hart van Farao werd verzwaard, en hij liet het volk niet trekken.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA007
De zesde plaag: de zweren
De zesde plaag van Egypte vormt een belangrijk keerpunt in de Exodus. God treft de Egyptenaren rechtstreeks met zweren, wat de ineenstorting van de Egyptische machten onthult en zijn trouw aan de Hebreeën illustreert. Dit symbolische gebaar verandert de werktuigen van onderdrukking in instrumenten van gerechtigheid en bereidt zo de komende bevrijding voor.
Exodus 9.8-11 (De Heilige Schrift 1917) :Toen zeide de HEERE tot Mozes en tot Aaron: Neemt gijlieden uw vuisten vol as uit den oven; en Mozes strooie die naar den hemel voor de ogen van Farao.En zij zal tot klein stof worden over het ganse Egypteland; en zij zal aan de mensen, en aan het vee worden tot zweren, uitbrekende met blaren, in het ganse Egypteland.En zij namen as uit den oven, en stonden voor Farao's aangezicht; en Mozes strooide die naar den hemel; toen werden er zweren, uitbrekende met blaren, aan de mensen en aan het vee;Alzo dat de tovenaars voor Mozes niet staan konden, vanwege de zweren; want aan de tovenaars waren zweren, en aan al de Egyptenaren.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
PLA008
De zevende plaag: de hagel vermengd met vuur
Dit artikel onderzoekt de zevende plaag van Egypte, de hagel vermengd met vuur, en wijst op de escalatie van het conflict tussen God en Farao. Door de uitgebreide verwoesting te beschrijven die door deze plaag werd veroorzaakt, onderzoekt de tekst de goddelijke boodschap over goddelijke gerechtigheid en de mogelijkheid van redding. Deze analyse werpt licht op de verschillende gedragingen van de Egyptenaren tegenover deze manifestatie van goddelijke macht.
Exodus 9.31-35 (De Heilige Schrift 1917) :Het vlas nu, en de gerst werd geslagen; want de gerst was in de aar, en het vlas was in den halm.Maar de tarwe en de spelt werden niet geslagen; want zij waren bedekt.Zo ging Mozes van Farao ter stad uit, en breidde zijn handen tot den HEERE; de donder en de hagel hielden op, en de regen werd niet meer uitgegoten op de aarde.Toen Farao zag, dat de regen en hagel, en de donder ophielden, zo verzondigde hij zich verder, en hij verzwaarde zijn hart, hij en zijn knechten.Alzo werd Farao's hart verstokt, dat hij de kinderen Israels niet trekken liet, gelijk als de HEERE gesproken had door Mozes.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org