De wet-Claeys-Leonetti van 2016 is een doorontwikkeling van de , die beide de rechten van patiënten aan het levenseinde centraal stellen. Dit zijn de belangrijkste verschillen tussen de twee wetten:
Vergelijking van de twee wetten
De verbiedt medisch zinloos handelen door onredelijke hardnekkigheid te verbieden. Dit verbod blijft behouden in de wet-Claeys-Leonetti van 2016.
Wat de wilsverklaringen betreft, maakte de wet van 2005 ze weinig bindend voor artsen, die ze niet hoefden te volgen. In 2016 worden ze afdwingbaar, dat wil zeggen dat de arts ze moet respecteren, behalve bij levensbedreigende spoed of als ze duidelijk onsamenhangend lijken.
De vertrouwenspersoon, die volgens de wet van 2005 al werd geraadpleegd bij wilsonbekwaamheid van de patiënt, krijgt in 2016 een sterkere rol: zijn of haar mening wordt doorslaggevend bij medische besluitvorming.
Op het gebied van sedatie stond de wet-Leonetti sedatie toe om pijn te verlichten. De wet-Claeys-Leonetti voert een belangrijke nieuwigheid in: diepe en continue sedatie tot aan het overlijden, toepasbaar in duidelijk omschreven medische situaties.
De toegang tot palliatieve zorg, in 2005 aanbevolen maar niet gegarandeerd, wordt in de wet van 2016 een gegarandeerd recht, waarmee de verplichting voor zorginstellingen wordt bevestigd om die te bieden.
Ten slotte berustte de medische beslissing in 2005 al op een collegiale procedure. In 2016 wordt deze procedure verduidelijkt en versterkt, om meer transparantie en overleg te waarborgen bij beslissingen aan het levenseinde.
Samengevat
De wet van 2005 legde de basis voor een waardige begeleiding aan het levenseinde, door medisch zinloos handelen af te wijzen.
Die van 2016 gaat verder door de rechten van de patiënt te versterken, zijn wensen bindend te maken en diepe en continue sedatie in te voeren als alternatief voor euthanasie.