De jahwistische bron (of de Jahwist), vaak afgekort tot J, is volgens de documentaire hypothese een hypothetische bron van de (de eerste vijf boeken van de ). Hier volgen enkele belangrijke punten:
Oorsprong en definitie
Documentaire hypothese: Deze hypothese, die in de 19e eeuw is ontwikkeld door onderzoekers als Julius Wellhausen, stelt dat de een compilatie is van vier afzonderlijke bronnen: jahwist, , deuteronomist en priesterlijk.
Goddelijke naam: De jahwistische bron heet zo omdat ze God veelvuldig aanduidt met de goddelijke naam (of Jahwe).
Kenmerken
Stijl en theologie: De jahwistische bron wordt gekenmerkt door een antropomorfe stijl, waarin God met menselijke trekken wordt beschreven. Ze legt de nadruk op de relatie tussen God en de mensen, en op het land en de menselijke verdorvenheid1.
Toegeschreven passages: Passages zoals de schepping van man en vrouw (Genesis 2:4b-25), de zondeval van de mens (Genesis 3) en de roeping van Mozes bij de brandende braamstruik (Exodus 3:1-15) worden aan deze bron toegeschreven.
Datering en geldigheid
Datering: Onderzoekers hebben verschillende perioden voorgesteld voor het ontstaan van de jahwistische bron, van de tijd van het koningschap (10e eeuw voor onze jaartelling) tot de tijd van de ballingschap en daarna (6e-5e eeuw voor onze jaartelling).
Geldigheid: De documentaire hypothese, met inbegrip van de jahwistische bron, wordt door hedendaagse onderzoekers niet langer algemeen aanvaard; zij geven de voorkeur aan andere modellen om het ontstaan van de te verklaren.
De jahwistische bron is dus een belangrijk begrip in de bestudering van de , ook al zijn het bestaan en het belang ervan onder onderzoekers omstreden.