De vertaling van de Septuaginta

De Septuaginta is een Griekse vertaling van de Hebreeuwse Bijbel — toon de definitie van INF012 (Oude Testament), gemaakt in de 3e eeuw v.Chr. (270 v.Chr.), vooral voor de Griekstalige Joden in Egypte.

In die tijd woonden veel Joden buiten Palestina en spraken ze Grieks als volkstaal.

De vertaling werd gemaakt door groepen vertalers die in Alexandrië werkten. Zij vertaalden de Hebreeuwse teksten in het Grieks en schiepen zo een versie die toegankelijk was voor een groter publiek.

Deze vertaling werd veel gebruikt door de eerste christenen en beïnvloedde de Latijnse Vulgaat — toon de definitie van INF068 en andere latere vertalingen

De Septuaginta is een Griekse vertaling van het Oude Testament, gemaakt tussen de 3e en de 2e eeuw v.Chr. Dit zijn de belangrijkste geschriften die vertaald zijn:

De Pentateuch — toon de definitie van INF032: De eerste vijf boeken van de Hebreeuwse Bijbel — toon de definitie van INF012 (Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium).

De historische boeken: Jozua, Richteren, Ruth, 1 en 2 Samuël, 1 en 2 Koningen, 1 en 2 Kronieken, 1 en 2 Ezra, Ester, Nehemia, Tobit, Judit, 1 en 2 Makkabeeën.

De poëtische boeken: Psalmen, Spreuken, Job, Hooglied, Prediker, Wijsheid van Salomo, Ecclesiasticus (Sirach).

De profetische boeken: Jesaja, Jeremia, Klaagliederen, Ezechiël, Daniël, Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Zacharia, Maleachi.

Naast deze boeken bevat de Septuaginta ook enkele apocriefe boeken die niet in de Hebreeuwse canon voorkomen.

Apocriefe boeken — toon de definitie van INF029

De teksten die voor de Septuaginta werden vertaald, zijn voornamelijk afkomstig uit de Hebreeuwse handschriften die destijds beschikbaar waren. Hier enkele bijzonderheden over hun herkomst:

Hebreeuwse handschriften: De vertalers van de Septuaginta gebruikten Hebreeuwse handschriften, de oudste en meest betrouwbare versies die beschikbaar waren. Deze handschriften werden vaak bewaard in Joodse bibliotheken en studiecentra.

Alexandrië: De vertaling vond plaats in Alexandrië, een stad waar een grote Griekstalige Joodse gemeenschap woonde. Dankzij de Bibliotheek van Alexandrië hadden de vertalers toegang tot een rijke verzameling Hebreeuwse teksten.

Koninklijk verzoek: Volgens de overlevering die in de Brief van Aristeas wordt weergegeven, werd de vertaling in gang gezet door koning Ptolemaeus II Filadelfus, die de Joodse wijzen vroeg de Hebreeuwse Schriften voor zijn bibliotheek in het Grieks te vertalen.

Joodse geleerden: 72 Joodse geleerden, zes uit elke stam van Israël, werden uitgekozen om deze vertaling te maken. Ze werkten onafhankelijk van elkaar, maar hun vertalingen bleken identiek te zijn toen ze werden vergeleken.

De brief van Aristeas — toon de definitie van INF028

Deze elementen laten zien dat de vertalers van de Septuaginta met zeer betrouwbare bronnen werkten en strenge procedures volgden om de getrouwheid van hun vertaling te waarborgen.

We kunnen echter enige voorbehouden maken bij het idee dat Joodse geleerden deze Hebreeuwse teksten afzonderlijk zouden hebben vertaald en dezelfde resultaten zouden hebben bereikt. Het lijkt waarschijnlijker dat een gezamenlijke inspanning, waarin de kennis van deze geleerden werd gebundeld, tot een zo betrouwbaar mogelijke vertaling heeft geleid.

Bovendien is het essentieel te erkennen dat deze Joodse geleerden de teksten die ze vertaalden als heilig beschouwden. Dat bracht hen ertoe met uiterste zorgvuldigheid en eerbied te werken.

De vertaling van de Septuaginta heeft niet alleen in de tijd van haar ontstaan, maar ook gedurende de hele overleveringsgeschiedenis van de Bijbel een grote invloed gehad.

1. Toegankelijkheid en verspreiding

Gemeenschappelijke taal: De Septuaginta maakte de Hebreeuwse teksten toegankelijk voor de Joden van de diaspora, die Grieks als volkstaal spraken. In de hellenistische tijd was het Grieks de lingua franca, wat de verspreiding van de Joodse Schriften over het hele Middellandse Zeegebied vergemakkelijkte.
Eerste canon: Ze diende als de eerste canonieke vorm van de Bijbel voor de eerste christelijke gemeenten, lang voor de vaststelling van de Hebreeuwse canon — toon de definitie van INF045.

2. Invloed op het christendom

Citaten in het Nieuwe Testament: De Septuaginta werd veel gebruikt door de schrijvers van het Nieuwe Testament. Veel citaten uit het Oude Testament in het Nieuwe Testament zijn ontleend aan de Septuaginta in plaats van aan de Hebreeuwse tekst.
Christelijke theologie: De christelijke theologie heeft vaak gesteund op de formuleringen van de Septuaginta en zo de leerontwikkeling van het christendom beïnvloed.

3. Literaire en tekstuele bijdrage

Behoud van teksten: De Septuaginta heeft geholpen bepaalde bijbelteksten te bewaren waarvan de oorspronkelijke Hebreeuwse handschriften niet meer bestaan of fragmentarisch zijn.
Tekstkritiek : Ze biedt een parallelle versie waarmee onderzoekers de Hebreeuwse en Griekse teksten kunnen vergelijken om de tekstvarianten en tekstoverleveringen beter te begrijpen.

4. Impact Culturel
Influence Hellénistique : En intégrant les Écritures hébraïques dans le monde grec, la Septante a favorisé un échange culturel et intellectuel entre les traditions juive et grecque.
Liturgie et Pratiques Religieuses : Elle a façonné la liturgie et les pratiques religieuses des communautés juives hellénistiques et des premières communautés chrétiennes.

5. Historisch getuigenis

Historische context: De Septuaginta biedt een waardevol inzicht in het hellenistische jodendom en in de levensomstandigheden van de Joodse gemeenschappen in de diaspora in Alexandrië.
Ontwikkeling van de canon: Ze documenteert de ontwikkeling van de bijbelse canon en de verschillende boeken die in uiteenlopende perioden werden opgenomen of uitgesloten.

De Septuaginta is veel meer dan een eenvoudige vertaling; ze is een culturele en religieuze brug die de verspreiding van de bijbelteksten mogelijk maakte en het jodendom en het christendom diepgaand heeft beïnvloed. Haar waarde ligt niet alleen in haar tekstuele inhoud, maar ook in haar historische en theologische rol.

De Septuaginta is een onmisbare bron voor onderzoekers, omdat ze hen in staat stelt de Griekse en Hebreeuwse versies van de bijbelteksten te vergelijken en zo inzicht te bieden in tekstvarianten en handschriftentradities.

De schrijvers van het Nieuwe Testament hebben de Septuaginta vaak geciteerd. Bijgevolg is het begrip van deze versie onmisbaar om de context en de schriftverwijzingen van de eerste christenen te begrijpen.

Ze speelde ook een beslissende rol in de ontwikkeling van de christelijke canon van het Oude Testament, doordat de eerste christelijke kerken de Septuaginta als hun voornaamste schrifttekst aannamen.

Ten slotte houden moderne bijbelvertalingen vaak rekening met de Septuaginta om de nuances en interpretaties van de oude teksten te doorgronden.