ANN042

De reistijden

Deze bijlage onderzoekt de vervoermiddelen en reistijden in de eerste eeuw. In de tijd van Jezus reisde men voornamelijk te voet, met een karavaan of per schip. De reis van Maria en Jozef van Nazaret naar Betlehem (142 km) zou ongeveer zeven tot acht dagen hebben geduurd, vanwege de zwangerschap van Maria en het in acht nemen van de sabbat. Een door een ezel getrokken wagentje zou de vermoeidheid hebben verminderd zonder de duur van de reis aanzienlijk te verkorten.

8 min verplaatsing reis eerste eeuw Nazaret Betlehem 4 verzen 3 boeken

Voor meer informatie

U kunt raadplegen:

Inleiding

Dankzij de technologische vooruitgang is het tegenwoordig relatief gemakkelijk geworden om naar de uithoeken van onze wereld te reizen, waarbij de beperkingen zich voornamelijk tot financiële overwegingen beperken. Sommige leiders van grote bedrijven overwegen zelfs reizen naar Mars!

De mens heeft zo het vermogen verworven zich overal op aarde, in de ruimte en onder de oceanen te verplaatsen. Dit gemak van verplaatsing, dat wij nu als normaal beschouwen, stak sterk af bij de situatie in de tijd van Jezus.

In deze korte studie onderzoeken we de vervoermiddelen en hun reistijden in de tijd van de Messias Jezus.

I. De vervoermiddelen in de eerste eeuw

In de tijd van de Messias Jezus verplaatsten de mensen zich voornamelijk te voet. Deze beperking in de vervoermiddelen bevorderde het honkvast zijn van de bevolking. Over het algemeen werden mensen in hetzelfde dorp of dezelfde streek geboren, groeiden daar op, trouwden, werkten en stierven er.

Voor lange tochten gebruikte men kamelen of dromedarissen. Karavanen trokken regelmatig door de streek om levensmiddelen te vervoeren. Ook werden allerlei wagens, getrokken door ezels of ossen, gebruikt voor het vervoer van goederen.

Ook schepen speelden een cruciale rol in de handel en het vervoer van personen. De apostel Paulus vermeldt bijvoorbeeld in Handelingen 16.11 zijn zeereizen. Deze schepen vervoerden uiteenlopende ladingen en namen ook passagiers aan boord, zoals het verslag van Paulus’ schipbreuk in Handelingen 27.21-44 in bijzonderheden beschrijft.

Het is gemakkelijk te begrijpen dat de duur van deze reizen aanzienlijk langer was dan naar onze huidige maatstaven.

II. De reistijden

We hebben nauwkeurige gegevens over de duur van oude reizen, zoals het voorbeeld van Ezra laat zien, die de 1100 km aflegde die Babylon van Jeruzalem scheidden. Volgens Ezra 7.8-9 duurde zijn reis vier maanden, in het jaar 458 v.Chr. Merk op dat de technische vooruitgang op het gebied van vervoer in de vijf eeuwen tussen deze gebeurtenis en de tijd van de Messias Jezus niet noemenswaardig veranderd is.

Reizen waren in die tijd zeldzaam en hadden specifieke doelen, zoals de religieuze feesten in de tempel van Jeruzalem of, in het geval van Jozef en Maria, een volkstelling in hun stad van herkomst. Toerisme, zoals wij het nu kennen, bestond niet, ook al maakten de Joden gebruik van de feesten in Jeruzalem om de bouwwerken van Herodes de Grote te bewonderen, zoals de tempel, beschreven in Markus 13.1.

De evangeliën vermelden verschillende reizen van Jezus van Galilea naar Jeruzalem, met name voor de Pesachfeesten. De directste weg van Nazaret naar Betlehem liep door Samaria, maar de Joden meden deze route over het algemeen om historische redenen en verkozen een langere route langs de oevers van de Jordaan.

Bovendien aarzelden de niet om de Joden aan te vallen die hun gebied doorkruisten op de verschillende pelgrimstochten naar de tempel in Jeruzalem.

Voor de reis van Maria en Jozef wordt geschat dat zij ongeveer 142 km hebben afgelegd langs de weg die de Jordaan volgt. Uitgaande van de marssnelheid van de Romeinse legioenen, die tussen 15 en 25 km per dag lag, zou deze reis, gezien de zwangerschap van Maria, ongeveer acht dagen hebben geduurd. Waarschijnlijk hebben zij vanwege hun beperkte financiële middelen onder de blote hemel overnacht.

We overwegen ook het gebruik van een houten wagentje, gebouwd door Jozef en getrokken door een ezel, dat een snelheid van 3 tot 6 km/u mogelijk zou hebben gemaakt gedurende maximaal 6 uur per dag. Deze mogelijkheid zou de reistijd echter niet aanzienlijk hebben verkort, vanwege de te trekken last en de kwaliteit van de wegen. Deze methode zou wel de vermoeidheid hebben verminderd.

De meest aannemelijke oplossing voor het echtpaar, rekening houdend met de toestand van Maria, zou het gebruik van een door een ezel getrokken wagentje zijn, met een reis van zeven dagen, aangezien reizen op de verboden was.

Onder normale omstandigheden zou deze afstand in vijf dagen kunnen worden afgelegd, met duidelijk omschreven etappes, zoals de episode van het bezoek van Maria aan Elisabet laat zien.

Conclusie

Bij het lezen van de evangeliën is het soms moeilijk in te schatten welke uitdagingen het reizen in de tijd van de Messias Jezus met zich meebracht. De schrijvers van de evangeliën richten zich immers meer op de onderwijzing en de gebeurtenissen en laten weinig ruimte voor de details van de genoemde reizen.

Zo komen we beknopte uitdrukkingen tegen als „zij ging naar haar bloedverwante”, „zij gingen op naar de tempel voor het feest van de Joden” of „de Heilige Geest bracht hem in de woestijn”. Achter deze woorden is het belangrijk je de dagen van lopen voor te stellen, de nachten onder de blote hemel of in tenten, en de verschillende moeilijkheden die bij deze lange reizen hoorden.

Galilea, waar Jezus het grootste deel van zijn bediening uitoefende, lag bijvoorbeeld op ongeveer vijf dagen lopen van de tempel in Jeruzalem. Bovendien legde het in acht nemen van de een beperking op van niet meer dan 1 km verplaatsing.

Hoewel de bevolking van die tijd gewend was te lopen, is het essentieel de moeilijkheden van deze reizen te erkennen, zonder de gevaren te vergeten van de rovers die vaak 's nachts huishielden, waardoor reizigers hun bestemming vóór zonsondergang moesten bereiken.

Deze werkelijkheid droeg bij aan het honkvast zijn van de bevolking. Als we echter de vele reizen van Jezus beschouwen, is het duidelijk dat hij een uitstekende lichamelijke conditie had, waarmee hij zijn vermogen aantoonde om deze uitdagingen te overwinnen.

Les temps de déplacement. Cette annexe étudie les moyens et durées de déplacement au premier siècle. À l'époque de Jésus, on voyageait principalement à pied, en caravane ou par bateau. Le voyage de Marie et Joseph de Nazareth à Bethléem (142 km) aurait duré environ sept à huit jours, en raison de la grossesse de Marie et du respect du Sabbat. Une remorque tirée par un âne aurait réduit la fatigue sans diminuer significativement la durée du trajet. Introduction. Aujourd’hui, grâce aux avancées technologiques, voyager aux extrémités de notre monde est devenu relativement aisé, les contraintes se limitant principalement à des considérations financières. Certains dirigeants de grandes entreprises envisagent même des voyages vers Mars ! L’homme a ainsi acquis la capacité de se déplacer n’importe où sur Terre, dans l’espace, et sous les océans. Cette facilité de déplacement, que nous considérons aujourd’hui comme normale, contrastait fortement avec la situation au temps de Jésus. Dans cette courte étude, nous analyserons les moyens de déplacement et leurs durées au temps du Messie Jésus. I. Les moyens de déplacement au premier siècle. À l’époque du Messie Jésus, les gens se déplaçaient principalement à pied. Cette limitation dans les moyens de déplacement favorisait la sédentarisation de la population. En général, les individus naissaient, grandissaient, se mariaient, travaillaient et mouraient dans le même village ou la même région. Pour les longs trajets, on utilisait des chameaux ou des dromadaires. Des caravanes parcouraient régulièrement la région pour transporter des denrées. Des chariots de toutes sortes, tirés par des ânes ou des bœufs, étaient également utilisés pour le transport de marchandises. Les bateaux jouaient aussi un rôle crucial dans les échanges économiques et le transport de personnes. L’apôtre Paul, par exemple, mentionne dans les Actes 16, verset 11 ses voyages par mer. Ces navires transportaient diverses cargaisons et embarquaient également des passagers, comme le détaille le récit du naufrage de Paul dans Actes 27, versets 21 à 44. Il est aisé de comprendre que la durée de ces voyages était considérablement plus longue par rapport à nos standards actuels. II. Les temps de déplacement. Nous avons des indications précises sur la durée des voyages anciens, comme le montre l’exemple d’Esdras parcourant les 1100 km qui séparaient Babylone de Jérusalem. Selon Esdras 7, versets 8 à 9, son voyage a duré quatre mois, en l’an -458. Notons que les progrès techniques en matière de transport n’ont pas significativement évolué durant les cinq siècles séparant cet événement de l’époque du Messie Jésus. Les voyages à cette époque étaient peu fréquents et avaient des objectifs spécifiques, tels que les fêtes religieuses au temple de Jérusalem ou, dans le cas de Joseph et Marie, un recensement dans leur ville d’origine. Le tourisme, tel que nous le connaissons aujourd’hui, n’existait pas, même si les Juifs profitaient des fêtes à Jérusalem pour admirer les constructions d’Hérode le Grand, comme le temple, décrit dans Marc 13, verset 1. Les Évangiles rapportent plusieurs déplacements de Jésus de la Galilée à Jérusalem, notamment pour les fêtes de Pâque. Le chemin le plus direct de Nazareth à Bethléem passait par la Samarie, mais les Juifs évitaient généralement cette route pour des raisons historiques, préférant un itinéraire plus long qui suit les rives du Jourdain. D’autre part les Samaritains n’hésitaient pas à agresser les Juifs qui traversaient leur territoire pour les différents pèlerinages au Temple de Jérusalem. Pour le voyage de Marie et Joseph, il est estimé qu’ils ont parcouru environ 142 km en empruntant la route longeant le Jourdain. En se basant sur la vitesse de marche des légions romaines, qui variait entre 15 et 25 km par jour, ce voyage aurait duré environ huit jours compte tenu de la grossesse de Marie. Ils auraient vraisemblablement fait des arrêts pour passer la nuit à la belle étoile, à cause de leurs moyens financiers limités. Nous envisageons également l’utilisation d’une remorque en bois, construite par Joseph et tirée par un âne, ce qui aurait permis une vitesse de 3 à 6 km/h pour une durée maximale de 6 heures par jour. Cependant, cette option n’aurait pas diminué significativement le temps de déplacement, en raison de la charge à tirer et de la qualité des chemins. Cette méthode aurait cependant réduit la fatigue. La solution la plus plausible pour le couple, en tenant compte de l’état de Marie, serait l’utilisation d’une remorque tirée par un âne, avec un voyage de sept jours, les déplacements étant interdits le jour du Sabbat. Dans des conditions normales, cette distance pourrait être parcourue en cinq jours, avec des étapes bien définies, comme le montre l’épisode de la visite de Marie à Élisabeth. Conclusion. Lors de la lecture des Évangiles, il est parfois difficile d’apprécier les défis liés aux déplacements à l’époque du Messie Jésus. En effet, les auteurs des Évangiles se concentrent davantage sur les enseignements et les événements, laissant peu de place aux détails des voyages mentionnés. Ainsi, nous rencontrons des expressions succinctes telles que « elle se rendit chez sa parente », « ils montèrent au temple pour la fête des Juifs », ou encore « le Saint-Esprit le conduisit dans le désert ». Derrière ces mots, il est important de visualiser les jours de marche, les nuits passées à la belle étoile ou sous des tentes, et les diverses difficultés inhérentes à ces longs voyages. Par exemple, la Galilée, où Jésus a exercé la majeure partie de son ministère, se situait à environ cinq jours de marche du Temple de Jérusalem. De plus, le respect du sabbat imposait une restriction de déplacement ne dépassant pas 1 km. Bien que la population de l’époque fût habituée à marcher, il est essentiel de reconnaître les difficultés de ces déplacements, sans oublier les risques liés aux brigands qui sévissaient souvent la nuit, forçant les voyageurs à atteindre leur destination avant le coucher du soleil. Cette réalité contribuait à la sédentarisation de la population. Cependant, en observant les nombreux déplacements effectués par Jésus, il est manifeste qu’il possédait une excellente condition physique, démontrant sa capacité à surmonter ces défis.