Études 1 à 7
-
INF045
De Tenach
De Tenach is de canon van de heilige Schriften van het jodendom en komt overeen met het christelijke Oude Testament. De naam is een acroniem, gevormd uit de drie delen: Thora (Pentateuch), Nevi'im (Profeten) en Ketouvim (Geschriften). Hij is hoofdzakelijk in het Hebreeuws geschreven, met enkele passages in het Aramees, en vormt het theologische, morele en liturgische fundament van het jodendom en de gemeenschappelijke wortels van de joodse en christelijke tradities.
Jesaja 1.1 (De Heilige Schrift 1917) :Het gezicht van Jesaja, den zoon van Amoz, hetwelk hij zag over Juda en Jeruzalem, in de dagen van Uzzia, Jotham, Achaz en Hizkia, de koningen van Juda.De Heilige Schrift 1917, publiek domein — tekst: eBible.org -
INF046
Verschil tussen Tenach, Thora en Hebreeuwse Bijbel
Dit artikel verduidelijkt het onderscheid tussen drie termen die verband houden met de Hebreeuwse Schriften: de Tenach duidt de hele joodse canon aan (Thora, Nevi'im, Ketouvim); de Thora is het eerste deel ervan, bestaande uit de vijf boeken van Mozes (Pentateuch); de Hebreeuwse Bijbel is eenvoudigweg een andere naam voor de Tenach. De Thora maakt deel uit van de Tenach, en Hebreeuwse Bijbel en Tenach zijn synoniemen.
-
INF048
De codex
De codex is een handgeschreven boek dat bestaat uit bladen die aan één kant zijn ingebonden, een voorloper van het moderne boek. De codex verscheen in de 1e eeuw na Christus en werd door de eerste christenen op grote schaal gebruikt om de Schriften door te geven. Praktischer en duurzamer dan de rol bevorderde hij de verspreiding van religieuze en literaire teksten. Tot de beroemdste voorbeelden behoren de Codex Sinaiticus, de Codex Vaticanus en de Codex Alexandrinus, handschriften die essentieel zijn voor de tekstkritiek van de Bijbel.
-
INF048
De Codex Sinaiticus
De Codex Sinaiticus is een Grieks bijbelhandschrift uit de 4e eeuw, in 1844 door Tischendorf ontdekt in het Katharinaklooster op de Sinaï. Hij bevat het hele Nieuwe Testament, een groot deel van het Oude Testament in het Grieks (Septuaginta), en daarnaast de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas. Als tekst van het Alexandrijnse type is hij van cruciaal belang voor de tekstkritiek. Hij is verdeeld over de British Library, Sint-Petersburg, Leipzig en de Sinaï, is volledig gedigitaliseerd en online te raadplegen.
-
INF049
De ontdekking van Tischendorf
In 1844 ontdekte Constantin von Tischendorf in het Katharinaklooster op de Sinaï oude perkamenten die bestemd waren om verbrand te worden. Na drie reizen identificeerde hij in 1859 de Codex Sinaiticus en nam die in bezit, een van de oudste complete handschriften van de Griekse Bijbel (4e eeuw), met het Oude en het Nieuwe Testament, alsook de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas. Deze belangrijke ontdekking heeft de bijbelse tekstkritiek diepgaand beïnvloed.
-
INF052
De codex Ephraemi Rescriptus
De Codex Ephraemi Rescriptus is een palimpsestmanuscript uit de 5e eeuw (400-440 n.Chr.), in 1840 ontdekt door Tischendorf en bewaard in de Nationale Bibliotheek van Frankrijk. Het is geschreven in Grieks unciaalschrift, bevat gedeelten van het Oude en het Nieuwe Testament en behoort tot de Alexandrijnse familie van de bijbeltekst, die als dicht bij de oorspronkelijke teksten wordt beschouwd. Het is van fundamenteel belang voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de overlevering van de Schrift.
-
INF072
De Textus Receptus
De Textus Receptus is een compilatie van de Griekse tekst van het Nieuwe Testament, voor het eerst uitgegeven door Erasmus in 1516. Herzien door Estienne, Beza en de gebroeders Elzevier diende hij als basis voor belangrijke vertalingen zoals de King James Version en de Lutherbijbel. In de 19e eeuw maakte de ontdekking van oudere manuscripten zoals de Codex Sinaiticus zijn beperkingen zichtbaar. Moderne kritische edities (Nestle-Aland, UBS) hebben hem sindsdien opgevolgd, hoewel hij een essentiële historische referentie blijft.