Sommige bijbeluitleggers menen dat „deze generatie” kan verwijzen naar de generatie die de wedergeboorte van Israël op 14 mei 1948 heeft meegemaakt, maar deze lezing is omstreden en hangt sterk af van de gekozen eschatologische benadering.
Oorsprong van deze uitleg
Het idee dat de generatie van 1948 degene zou zijn die Jezus op het oog had in Mattheüs 24.34, Markus 13.30 en Lukas 21.32, berust op twee elementen:
De als symbool van Israël: in verschillende passages van het Oude Testament (Hosea 9.10, Jeremia 24) staat de voor het volk Israël. Sommigen zien in de van de uitlopende een profetische toespeling op de „wedergeboorte” van Israël als moderne natie.
De duur van een generatie: uitgaande van bijbelse voorbeelden (zoals de 40 jaar in de woestijn) hebben sommigen geschat dat een generatie ongeveer 40 tot 70 jaar duurt. Wanneer men deze berekening op 1948 toepast, heeft dat sommigen doen denken dat de terugkomst van de Messias Jezus vóór het einde van die periode moest plaatsvinden.
Steun en grenzen
Deze uitleg is populair gemaakt door auteurs als Hal Lindsey in „The Late Great Planet Earth” en overgenomen in bepaalde premillennialistische evangelische kringen.
Toch verbindt geen enkele bijbeltekst de wedergeboorte van Israël uitdrukkelijk met de van de . De Messias Jezus noemt Israël in deze passage niet, en de kan eenvoudig dienen als seizoensbeeld om de duidelijkheid van de tekenen te illustreren.
Bovendien zijn verschillende voorspellingen die op deze lezing berustten niet uitgekomen, wat tot voorzichtigheid noopt bij profetische uitleg.
Samengevat
Het idee dat „deze generatie” die van 1948 aanduidt, is een theologische hypothese die door bepaalde stromingen wordt verdedigd, maar die niet algemeen wordt aanvaard. Ze berust op een symbolische lezing van de en op een interpretatieve chronologie. Andere uitleggers verkiezen „deze generatie” te verstaan als degene die de tekenen van het einde zal zien, of als een verwijzing naar het volk Israël als geheel.