Het Eerste Concilie van Nicea, gehouden in 325 n.Chr., had grote invloed op de ontwikkeling van het christendom. Hier volgen enkele kernpunten:
Eenheid in het geloof: Het concilie bracht bisschoppen uit het hele Rijk samen om theologische controverses op te lossen, met name de ariaanse controverse over de natuur van Christus. Het concilie bevestigde de leer van de consubstantialiteit van Christus met de Vader, dat wil zeggen dat Christus van dezelfde substantie is als God de Vader.
Aanname van de Geloofsbelijdenis van Nicea: Het concilie nam de Geloofsbelijdenis van Nicea aan, een geloofsbelijdenis die nog steeds in veel christelijke kerken wordt gebruikt. Deze belijdenis verduidelijkt de fundamentele geloofspunten van het christendom.
Vaststelling van de datum van Pasen: Het concilie besliste ook dat Pasen zou worden gevierd op de zondag na de eerste volle maan na de lentenachtevening, waarmee de datum van dit belangrijke feest voor iedereen gelijk werd.
Betrekkingen met het Rijk: Het concilie versterkte de band tussen de Kerk en het Rijk, waarbij keizer Constantijn een sleutelrol speelde in de bijeenroeping en de leiding van het concilie.
Canonisering van de Schriften: Hoewel dit punt meer met latere concilies wordt verbonden, legde het concilie van Nicea de basis voor de erkenning van de canonieke Schriften.
Deze besluiten droegen bij aan de leerstellige en liturgische eenheid van het christendom en hadden een blijvende invloed op het christelijke geloof.